In Al Hayat schrijft Al Haroub, een vooraanstaand Palestijns schrijver, een opmerkelijk artikel. In deze door de Saoedische regering nauwlettend gevolgde krant, houdt hij een vurig pleidooi voor de democratie.

Volgens Al Haroub hebben kleine landen de steun van het volk nodig en moeten zij regionale allianties vormen om het hoofd te bieden aan de druk van grote mogendheden. Het probleem van de Arabische regimes is dat zij ondemocratisch zijn en ten opzichte van het eigen volk eerder een bedreiging vormen dan een steun. Daarom zoeken deze regimes steun bij buitenlandse mogendheden, tegen hun eigen volk, en veranderen zo in dictaturen. Dit leidt tot tegenstrijdige belangen in eigen land, zoals te zien is in Turkije. Dat is in dit geval gedwongen de buitenlandse eisen te verwerpen omdat het hiervoor niet de nodige binnenlandse steun krijgt:
"Turkije is een bondgenoot van Amerika en een NAVO-lid. Het heeft een belangrijke geografische ligging en haar militaire apparaat is volledig op relaties met Amerika gebouwd. Aan de andere kant is Turkije een islamitisch land, waarvan de bevolking vijandig staat tegenover de Amerikaanse politiek. De regerende partij is bovendien een islamitische partij. Het volk ziet daarin de mogelijkheid tot beëindiging van de corruptie en het militair bestuur."

"De Amerikaanse en de interne militaire druk hebben het niet van het democratisch proces gewonnen. Ondanks haar woede over de beslissing van het Turkse parlement, kon Amerika niet anders dan haar 'respect' tonen voor de Turkse democratie." Al Haroub trekt hieruit de conclusie dat alleen een echte democratie een land voldoende kracht geeft om buitenlandse druk te weerstaan. "De Arabische landen hebben slechts één alternatief: het omhelzen van de democratie.'". 

"Op plaatsen waar de gouverneur toestemming had gegeven, is Newroz, de aankondiging van de lente, in feestelijke stemming gevierd. 80.000 mensen namen deel aan vieringen in Diyarbakir.

Enkele landgenoten riskeerden brandwonden bij het springen over het vuur. Newroz werd in het hele land gevierd met liederen, dansen en het springen over vuren. Bij de vieringen in Diyarbakir echter, waaraan tienduizenden mensen deelnamen, werden leuzen geroepen voor Abdullah Öcalan en de PKK, en werd er geprotesteerd tegen de oorlog."  

Asharq al-Awsat schrijft in haar commentaar: "De inval door de Amerikanen en Britten, heeft tot dusver geen Iraakse opstand ontketend tegen het Iraakse regime. Dit is tegenstrijdig met wat eerder werd gezegd, namelijk dat zo'n opstand onvermijdelijk zou plaatsvinden. Als dit niet verandert dan zal dit ongetwijfeld gevolgen hebben voor het verdere verloop van de oorlog."

"Belangrijk zijn de standpunten van de Irak omringende krachten, zoals Turkije, om vast te blijven houden aan een verstandige en voorzichtige politiek. Het moet zich er niet mee bemoeien omwille van snel te behalen politieke resultaten." "Deze interventie (van Turkije in Noord-Irak, red.) zou een oorlog binnen een oorlog kunnen veroorzaken met als enig gevolg dat de reeds bestaande humanitaire crisis in Irak wordt vergroot. Verder brengt zo'n interventie grote risico's omdat ze zal uitmonden in een totale oorlog die onbeheersbaar zal blijken te zijn. "  

"De VS, die in het noorden van Irak grote problemen ondervinden, hebben van Turkije de vliegbases Incirlik, Malatya en Batman gevraagd om voor bombardementen te gebruiken. De regering heeft gezegd dat vliegveld Incirlik alleen gebruikt mag worden voor het transport van doden, gewonden en kapotte voertuigen. Voor andere doeleinden is een nieuwe resolutie echter noodzakelijk."

In een commentaar gaat de krant in op het conflict en concludeert dat de afloop best minder victorieus zou kunnen zijn voor de Amerikanen:
"Strategen die nog nooit voet hebben gezet in een kazerne, verklaren op de Franse televisie dat de oorlog in Irak een paar dagen in beslag zal nemen. Vast.

Feit is dat Saddam Hussein de beschikking heeft over 360.000 mannen. Zijn ze gedemoraliseerd? Dat moet nog blijken. Zijn ze ondervoed? Dat zeker. Veel van de mensen die wijzen op de zwakten van het Irakese leger, vergeten daarbij dat er factoren meespelen die wel eens doorslaggevend zouden kunnen zijn voor de overwinning van het Irakese leger. Het probleem is niet zozeer om Irak binnen te komen, maar om er te blijven. Alles wijst erop dat dit conflict lang kan gaan duren. Het Iraakse leger heeft de oorlog van 1991 meegemaakt en heeft tal van redenen om tegen het Amerikaanse leger te zijn dat hen een dertienjarig embargo oplegde. Iedere Irakese soldaat heeft wel een kind in zijn familie dat is gestorven of gehandicapt is geraakt door datzelfde embargo. In tegenstelling tot wat velen denken, kan deze oorlog het bewijs zijn dat Arabieren kunnen overwinnen. "