Screenshot: Virtuele rondleiding coa
Architectuur aanmeldcentrum Ter Apel - (281008 - sara)
Op zoek naar architectonische visies m.b.t. de opzet van asielzoekerscentra, kwam ik de volgende beschouwing tegen. Hieronder volgen een aantal fragmenten uit het verslag dat de jongeren-afdeling van de SP uit Groningen maakte n.a.v. hun bezoek aan het aanmeldcentrum Ter Apel in oktober 2004.
Het gebouw is speciaal als aanmeldcentrum ontworpen. De opzet is ruim en functioneel, maar ook vooral sober. Aldus de architect1: “Als je iemand ontvangt als een prins, is het gek om te constateren dat die persoon Nederland toch weer moet verlaten.” Gelukkig was er ook een ondergrens: “een AC mag niet zoals een Penintentiare Inrichting gebouwd worden.”
Ook over het kleurgebruik is nagedacht. Naarmate de procedure vordert en de asielzoeker meer kans heeft om te blijven worden de kleuren warmer.
De verhoorkamers hebben de meeste indruk achtergelaten. Deze bezitten als het ware een gespleten persoonlijkheid. De kant waar de ambtenaar zit is sober en koel. Om de asielzoeker beter op zijn gemak te laten voelen is zijn kant warmer gekleurd en zelfs voorzien van huiselijke attributen zoals een “niet-functioneel” (= nep) kastje en fotolijst.
Zo zal Nederland het strengste asielbeleid van de ons omringende landen als uitgangspunt nemen, of zoals Verdonk dit formuleert: “Nederland zal, als het gaat om het toelatingsbeleid, niet een ruimhartiger beleid voeren dan de ons omringende landen.” Op haar site staan meer speerpunten, zo “zal worden bezien wat de mogelijkheden zijn om de opvang van asielzoekers verder te versoberen” en “regeringen die terugname van onderdanen weigeren, komen niet in aanmerking voor ontwikkelingshulp”. Tegen twee Armeense kinderen van vier en zes, geboren en getogen in Nederland, zei ze tijdens een ontmoeting ter bemoediging: “Het is beter voor jullie om naar het land van je ouders terug te keren, en dat je geen Armeens spreekt, kun je ook als een leuke uitdaging zien. Ik ken heel wat Nederlandse kinderen die met hun ouders naar het buitenland gaan, ambassadeurs en mensen van Shell en zo. Voor hen is dat ook een geweldige verrijking van hun bestaan, neem daar een voorbeeld aan.”
(De Groene Amsterdammer - 19-06-04).
Zo geredeneerd is het versoberen van asielzoekeropvang ook een uitdaging. Wie heeft er nou nog nooit gekampeerd?
Interessant om de overeenkomsten te zien tussen de semi-publieke ruimte (het speelveldje) inclusief wipkip, -wap, schommel als centrale plek in een vakantiepark, als een azc.
1 Asielzoekerscentra vallen (blijkbaar) onder de categorie 'utiliteitsbouw' (zie website architect geurst-schulze)